Праязджаем Варшаву.

Лета. Вечар.

Ператварылася ў вецер

Сэрца.

І дзьме.

Дзесяць хвілін на вакзале.

Вечар. Лета.

Круціцца як плянэта

Сэрца

Ў мяне ўнутры.

І гэта ня ком у горле,

Што не сказаць і слова.

Гэта так адмыслова,

Гэта так напралом,

Сэрца лезе праз рот

І напружвае зрок.