Цела ў пастцы голасу,

Нібы голас – клетка,

І ружы ляцяць на сцэну

Як кавалкі чырвонага мяса.

Ўдыхае – паветра,

Выдыхае – мора.

Партэр – тытанік пад вадою,

Пярсьцёнкі і брошкі

Блішчаць

Як чароды рыбы.

У яе няма выбару толькі сьпяваць

У клетцы голасу,

Пакуль язык

Як хлыст паганяе згорблены рот.

Так будаваліся піраміды,

Так бабілонскія сады вырошчвалі.

Ня дай ёй скончыць

І калі трэба –  

Забей дзеля мяса,

Пах якога яна пажырае.