Прыйшла к табе з далёкае дарогі.

Вачэй маіх зьнямогу не лаві.

Знасіліся сандалікі. I ногі

Параніліся моцна, да крыві!

Чытаеш боль ці песьню на абліччы,

Баішся дакрануцца да рукі.

Віхор пашкуматаў мой лёгкі сітчык,

Але прыліплі к целу васількі.

Ды даражэй за розныя прапажы

Сустрэты мной адзін сівы Баян.

Ня чуў даўно такой гаворкі, кажаш?

Няўжо і я – апошняй з магікан!

Гаворыш, сам сьцярпеў разрыў і мукі?

Дык што ж застыў, далёкі Божа мой:

Вось сьціхлыя, патрэсканыя рукі, –

Ліні на іх гаючаю вадой!