Зьвіняць вясёлыя лісты

Пад ветлы шум дажджоў.

О, гэта ранішняе: «Ты!»

Вячэрняе: «Няўжо?»

Які ж удакладніў мастак

Мой лёс на палатне:

О, гэта радаснае: «Так!»

Сумлівае: «О не!»

Два словы: разам, неўпапад!

Нібы з паўзабыцьця...

А гэты белы сьнегапад

I гразь – працяг жыцьця?

Ды растае у тумане,

Вяртае дня вярстак,

О, гэта зманлівае: «Не!»

Сардэчнае: «О так!»