Мне ня збыцца у Вашых вачах.

Гэта кроў прылівае да скроні.

Дзень даўно адгарэў і ачах.

Чую цёплыя Вашы далоні.

Колькі зьведана хіжай слаты

На дарогах, дзе вымерлі коні!

Не пад сховай сьляпой цемнаты.

Перад Вамі я – як на далоні.

Ціхі сум, ціхі морак міне,

Разьліюцца пяшчоты акорды.

I за што ж ушчувалі мяне

Злыя ветры з характарам нордаў?

Я – сугучча былін. I разлад

Закаханай бяссоннай пагоні.

Адыходжу. I нельга назад.

Дайце

           шчырыя

                          Вашы

                                    далоні!