Не трызненьне, не енк.

То цішыня цярушыць слых.

І слых не хоча, каб яго трымалі.

Вятры не сьцішацца між занядбаных пых.

Не сьцішыцца і дух у жоўтай шалі.

І ціха. Усё маўчыць.

Уладай надыходзіць таямніцца.

Вясной зіма, зімой прыходзіць жаль

І зрэшты, перад сьмерцю не напіцца,

Таму цяпер паболей налівай.

Заснуў. Спакойна сьпі.

Вятры не сьцішацца,

І што з таго атруце?

Тут сьмех і радасьць. Тут вясёлы крыж.

Не плач і не пакутуй па пакуце.