Устаць і ўпасьці, ды ізноў на ногі,

Каб чэснай працай зноў сьвіталі дні.

А я ў сьляпых пыталася дарогі,

А я ў глухіх маліла дабрыні.

А я ў нямыя грукалася дзьверы,

Дзе толькі ад варот і паварот...

Я клоуну дзівілася на сцэне,

Ня бачачы салёна-горкі пот.

Ну што ж, ты вельмі ў час мне, Арлекіна

(Даруй за перыфраз: Арле-кіно),

Труха пустых блуканьняў і мякіна

Па котлішчах разьвеяны даўно.

Ужо ні гром, ні бура не лякае,

Ня ўзяць мяне ў абдоймішчы тузе.

Вось лапічак зямлі маёй, якая

На песьні узышла, як на сьлязе.