Не вывесьці і не адмыць,

І не сысьці, і не схавацца ў лесе.

Ад гэтага не зьбегчы - плачуць дзеці,

Бо нож з крывавым лязам у пакеце

Ляжыць. І ты тулішся як са мною,

Паўсюль раскіданы бутэлькі ад напояў.

Маўчыць прастора, рукі не дрыжаць,

Мы так з табой любілі сумаваць,

Ляжаць, каб сонца зьзяла праз фіранкі,

А мы што пан з паненкай, хоць нават не падпанкі,

Хоць нават мы з табою не за шлюбам,

А проста, ці кахаем, ці сябруем.

Ці рвем адзін адному ўспаміны,

Які я быў прыгожы, добры, мілы,

І ты была, мая каханка.

А вось і дзень ужо грукоча ранкам.