Пад сон сланечнiкаў рабых,

Што стражай сталi на катурны,  

З барвовых кропель арабiн  

Складала восень партытуру.

  

Кларнэты з чорнага трысьця

Да губ паднесьлi прагна ветры –

Паветру грудзi гук працяў,  

І смуткам сталася паветра.

  

А гукі ўдалеч паплылi

І нiца слалicя пад дымам,

Нібы падрэзаны палын  

Што голаў болей не падыме.  

Пустым застаўся перавоз.  

І сьнег апаў па поўнай мерцы.  

А гyкaм недзе выпаў лёс  

У белай замеці памерцi.

  

А потым скажа прастарэк,

Замерзлы, чуў ён у адчаi:  

З-пад лёду закаваных рэк  

Жывая музыка гyчала.