Раскручвае шпулю шашы

Няўтомна-задыханы вецер.

Няўжо i з паднебных вышынь

Нам зорка спагадна засьвеціць.

Няўжо ў пракаветных краях  

Пры рэчцы таемнай i былцы

Пазначана нам акрыяць  

І шчасьця застацца тубыльцам.

  

Давай каля брамы зiмы  

На момант ня ў скрусе прыстанем

І ўспомнiм пра тое, што мы

Згубiлi на сьвеце растайным.

  

І разам няўзнак памаўчым,

Прыкмецiм iльдзiнку на доле.  

Ці зноўку ад нас паiмчыць  

Такая жаданая доля?  

Нiбыта пад знакам вiны,  

Кранеш ты настыла галiну,

І тая ў адказ зазьвiнiць,  

А звонам заўсёды гаiла.

  

І раптам заўважым – ня ў сьне –

На яве, такой беззваротнай,  

На плечы нам падае сьнег.

Спакойна.

Нячутна.

Пяшчотна.