Па дзiкiм небе табуны  

Пагрозна несьлi грываў хмары,

А круглагубыя збаны  

Гайдалi плот уздоўж хiбары.

  

У кругаверцi над зямлёй,  

У гольля хрycткiм развароце  

Бяды пабачыўся залом,  

І кpоў, як соль, сьпяклася ў роце.

  

Шыпела сонца ў абцугах –  

Гуло кавадла перунова.  

Нам чорта ў пекле зацугляць,  

Каб пекла з раем параўноўваў.

  

Тым часам ведацьмеш сабе  

Сярод драпежнiкаў i гвалту  

Ты быў шчасьлiвым у журбе,  

Няшчасным стаць тым больш ня варта.

  

Сабе зазнач, адвечны брат:  

Ня знойдзе сьвет у сьвеце згубу.  

І будзеш моцы набiраць,  

Ляжаць, расхрыстаны, пад дубам...