Ціха адамкну дзьверы,

Тваёй стомленай за дзень,

За ноч з пацукамі кватэры.

Ты яшчэ будзеш спаць!

Я ж сяду на ложак,

Буду глядзець на цябе і кахаць!

Моўчкі, без адзінага крыку!

Суха, бянтэжліва, трымаючы рукі ў кішэнях,

Але ж яшчэ трошкі, шчэ крыху!

Мне бачыць у ложку цябе!

Усю аголеную, сонную, кволую,

Ты падымешся пакрысе

Спытаеш: якога чорта я тут.

Сяджу на ложку, насупраць цябе

І цень адкідаю на кут,

З абразамі, ды й без нагавіц!

Такі мілы сяджу,

Ці то прыгажун, ці то прынц!

Прыйшоў сабе узбуджаны,

З хітрай пысай як чорт,

На каханьне хворы, ці толькі крыху прастужаны.

Без кветак і запрашэньня сеў!

А сам каторы дзень, якую ноч,

Анічога ня піў, ня еў!

А ўсё-такі прыгожы нечым, сарамлівы!

Хоць і без штаноў, але ж мужык,

Нават дзесьці мілы!

А я зьбягу, застануся сам-насам!

Адзін, без каханьня, безь веры.

Забыты сабою, табой, нават часам!