Вось і ўсьмешка, як вясёлка ў кроснах.

А каб хто ж яе і паспытаў:

Вывернуў кажух мой бацька хросны,

Удавец-браток надзеў каптан.

А каптан – зялёны ўвесь і горкі,

А браток, надзіва, гаваркі –

Круціць мне сланечнік цуда-зоркі,

А на ёй –  вавёркі і ваўкі.

А на ёй –  лагодныя авечкі,

Гордыя алені і зубры...

Дык чаму ж згасаю тонкай сьвечкай,

Нібы паміраю без пары?

Мне шкада і хроснага, і брата,

I зары, што стаяла ў акне.

Гэты маскарад і гэта сьвята –

Спэцыяльна, знаю, для мяне.