Ты дзесяць год забыў мяне, якую

Нанова мне вяртае новы час.

Ты дзесяць год завеш мяне па бацьку,

Нібы тым самым знаеш аддаленьню

Халодную і жорсткую мяжу.

Ну што ж, з таго ні горача, як кажуць,

Ні холадна, павер, даўно і мне!

Прысьніцца ноччу мне сьвяты Іосіф, –

Дакладней, цесьля

I вясковы бондар, –

А гэта значыць родны бацька мой.

Ён паглядзіць, ці не ўчарнелі рамы,

Ці дзьверы не рассохліся ў кватэры,

Ці не рыпяць сасновыя масьніцы,

Ці ёсьць для сьвята мейсца на куце.

I покуль ты завеш мяне па бацьку,

I покуль я яшчэ жыву на сьвеце,

Яго ніяк я не ўяўляю мёртвым –

Я плоць яго, нявыветраны дух!