Ветлым сонцам ці шчасьцем сагрэта?

Што прымчаў мяне – дзякуй, цягнік!

Упляло ў маю косаньку лета

Сіняй Ясельды пекны касьнік.

Поўна ўцехі. I песень даволі.

Боль струшу з ацяжэлых павек.

Сіўку-бурку гукну ў чыстым полі! –

Выйшаў з поля дзівак-чалавек.

«Што шукаеш? – спытаўся нядобра. –

I гукаеш каго праз гады?»

Хлеб дастаў ён са зрэбнае торбы

I ня даў мне напіцца вады.

«Лунь, – кажу, – а дзівак вы, дый годзе!»

Пасьміхнуўся ў адказ мне стары.

Ой жа доўга шукала калодзеж –

Напаткала аж цэлыя тры.

Першы мохам аброс. А ў другога –

Памуцілася памяць да дна.

А праз трэці пралегла дарога,

Як па Луні сівым – даўніна.