Выклікаючы агіду, сьцішана выю,

Рукі ў гліне? Сорам зьняважны!

Мыліць вяроўку, а потым на шыю,

І вось я ў гальштуку зграбны і важны!

Кнігу якую купіць у букінісьце,

Пакласьці на крэсла, залезьці нагой.

І ўсё ж безумоўна, што лепей на кнізе,

Чым проста без кнігі, пакончыць з сабой!

Пакласьці паштоўку пад дзьверы сяброўкі!

Няхай прачытае, хай ведае сэнс.

Што можна і проста, выключна зь вяроўкай,

Я быў! Покуль у петлю башкой не ўлез!