Запяі мне песьню не зь мяшчанскіх вулак,

      не зь вялікіх сцэнаў, не з эстрад,

запяі мне тую, што я сэрцам чула,

      калі асыпаўся белы сад.

Запяі мне тую, што пяяла няня

      над калыскай, доўга не сплючы,

ці аб безнадзейным маладых каханьні,

      што трывожыць сэрца уначы.

Не хачу навінаў з шырокага сьвету –

      пуста майму сэрцу, цесна ў ём,

можа помніш песьню, што пяяла летам

      маладая жнейка за сярпом.

Ці мо’ помніш тую, аб ліхім прыгоне,

      з-пад навіслых сумна нашых стрэх,

што пяялі хлопцы, як вадзілі коні

      месячнаю ноччу на начлег.

Запяі мне песьню нашу, не чужую,

      з шматгадовых гоняў ды бароў,

што я сэрцам вечна на чужыне чую

      сярод думаў зорных вечароў.