Нам час развітацца. Мне час адыходзіць.  

Куды?.. Не пытайся… Не трэба…

Глядзі, майго лета амаль што на дне засталося!..

Падманваюць словы (салодка і срэбрагалоса),

Ды я не баюся… Я праўлю маўклівую трэбу…

Імгненні лічу па ружанцы мінулых стагоддзяў…

У нашай крыві пракаветная Крыўя

Заснула і сніць сваю прышласць…

Зусім не балюча, а проста муляе часінай,

Пад шоргат крыла – успаміны вятроў цёмна-сініх, –

Калі мы не верылі радыё-Крышне

І з крыўдай глядзелі на сонца, прышытае крыва…

Бывай, мой… Не ведаю, добры ці дрэнны…

Мы хутка падзелім па-роўну:

Табе – руйнаваць міражы парцалянавых вежаў,  

А мне – у ляшчоткі душу і схавацца ў замежжы…

Загойваць віну і распорваць няўдалую кроўнасць,  

Малюючы неба на столі маіх сутарэнняў…