Дзень згасае. Нават ночы мала.

Дальняй зоркі невядомы гук.

Як і не было, не цалавала –

Нібы птаха выпусьціла з рук.

Ах, была такою непакорнай!

I была мякчэй самой травы.

А цяпер ў акно душы

                                    так горна

Трубяць золкай долі журавы.

Памалюся за тваю удачу,

За тваю дарогу-каляю

I сама у цішыні гарачай

Так заплачу, нібы запяю.