Баюся я нявыказаных слоў,

Яны – палын, яны дурман і мята.

Прыходзіць позна лепшая любоў,

Як за пакуты горкія адплата.

Над цёмначчу раскрыленых дзьвярэй,

У цішыні сталічнага квартала –

А мы маглі б сустрэцца і раней...

Ты не аклікнуў. Я – не пагукала.

Дык не зьдзіўляйся шчаснай немаце,

Балючаму і дрогкаму пагляду.

Так зрэдку ўвосень яблыня цьвіце

Наперакор слаце і лістападу.