Сурвэткай тваёй белай скуры  

Мы накрылі стол.

Госьці нашы паселі,  

Мама плача і плача,  

Што вячэра астыла.

Цёця Валя ёй кажа:  

«Не трэба плакаць.  

Я чула, што нават у Парыжы  

Мерцьвякоў падаюць  

Халоднымі.»