Абмінаў за мілю дактароў,

Не надакучаў у сельсавеце.

Сем кастроў нарыхтаваных дроў

На гумне бяростай белай сьвецяць.

Чатырохгадовы пастушок

З холадам і голадам шпачыным,

Ты з маленства босага падсёк

Прымаўку: «Запас бяды ня чыніць».

Сеяў жыта. Ляда карчаваў.

Любаваў для ўлову азярыны.

Дошкі на сьпіне сваёй цягаў

I ня думаў, што – для дамавіны.

Братам быў прасмоленых вятроў

I цалінных выстылых палатак.

...Сем кастроў нарыхтаваных дроў –

Ты й дасюль цяпло нясеш у хату.