Ні гукам, ні званкам не адгукнешся.

Атуліць колкай памяці сувой.

Празь лёс мой

                        ты, як бура, пранясешся.

I дождж размые родны воблік твой.

I стане пуста мне, нібы ў пустыні.

Нібы сярод пустыні – я адна.

Так сівая бабуля ля вакна

Пустой надзеяй цешыцца пра сына.