Зьбіраў у торбачку харчы.

Касіў упарта луг мядовы.

I нот ніколі не вучыў –

Іграў на слых беспамылкова.

І не было яму калі

Ўнікаць у шумны век прагрэсу.

Такая музыка ў зямлі –

У ручая, у зор, у лесу.

А што ж галоўнае ў жыцьці?

Сьцяпан іграў у новым клубе,

Інтэлігентна хлеб расьціў,

Інтэлігентна дом галубіў.

Бывае ў мар такі уздым,

Калі жыве ў душы сьвітаньне.

I чую я Сьцяпанаў гімн

Жыцьцю, былінцы і каханьню.

Як грунт, цьвярдыя мазалі

I боль у сэрцы несхаваны...

Інтэлігенты ад зямлі –

Мае вясковыя Сьцяпаны.