Тут жыве, тут расьце, уздымаецца,  

Падымае ўверх галаву,  

Грабіць, цягне усё, што дастанецца:  

"За народам сваім не пайду!

Што народу пакінуць на памяць?  

Што ім трэба? Я – есьці хачу!".  

Незагоены раны тыраняць,  

Што было, успамінаць не хачу.

Я маўчала б, каб люд наш ня гінуў  

Пры ўладзе, што выбраў народ,  

Не зьнішчаў, як фашысты чужыну,  

Сінявоку Радзіму маю.

Б’юць у дзьверы – то нас падымаюць,  

Б’юць у рэйкі – у сталоўку вядуць,  

I чарпак баланды наліваюць.  

Пайку хлеба старога даюць.

Б’юць у рэйкі – мы бяжым на развод,  

Мароз смаліць, бушлат расшпіляе,  

Будзь пракляты, згары такі ўрад,  

Што бязьвінных людзей вынішчае!