Ах, на шчасьце, яшчэ ды ня ўсохла балота,

А за ім векавее зажураны гай.

Покуль дождж не пайшоў, не апала лістота,

Запрашаю цябе ў журавінавы рай.

Не адна пратаптана ў балоце сьцяжынка,

Ды ізноў зарастае травою наскрозь.

Журавелю ты мой, я твая журавінка,

Што ня вяне пад сьнегам і ў грозны мароз.

Але ты – гарадамі! I як за гарамі –

Немагчыма дазвацца, даклікацца мне.

Застаюся адна зь векавымі дарамі

У сівой, у палескай сваёй старане.

Толькі далечы гэтай адкрытая насьцеж,

Зноў сьвятлее душа, як лістотай лясы.

...Журавінавым болем прабілася шчасьце,

I палае яно паміж позьняй расы.