І тчэ жыцьцё гады,

                                нібы палотны

Матуля, – у пасаг і пра запас.

...У самы цяжкі час, у час самотны –

Я знала Вас!

А быў пасаг мой не зусім заможны:

Вось толькі крылы лёгкіх рук і броў.

У самы смутны час, у час трывожны

Ўзыдзі, любоў!

Я прасачу спакойнымі вачыма

Сваё жыцьцё бяз шуму, без прыкрас.

І паміраць ня страшна з той прычыны,

Што помню Вас!