Душы не патрывож

Адчайнай і шчымлівай.

...О, гэты бедны дождж

Над урадлівай нівай!

Па кропельцы – здаля

Апала так нямнога.

А просіцца ж зямля

У неба – праліўнога!

Я думала: адна

Не засумую зь летам.

А доля, як вайна,

Па ласцы – рыкашэтам.

Ды не зьмірыцца ўсё ж

Мне зь цішай сіратлівай.

...О, гэты бедны дождж

Над урадлівай нівай!