Ужо ні мама і ні татка  

Не дапамогуць у бядзе,  

І не скажуць цёпла: «Надзька!

Ужо хутка лепшы час прыйдзе!»

Ці хто тут зжаліцца над намі,  

Ёсьць перад кім праліць сьлязу?  

І сьцісну гора я рукамі  

Ды і ў магілу панясу.

Сьвет вялікі... Аднадумцы  

З часоў агульнае бяды  

Помняць муры на прагулцы,  

Карцары і халады.

Большасьць нашых паўміралі,  

Не баліць ім галава.  

Не адчуюць яны ў яме,  

Што калею сёньня я.

I ніхто не запытае,  

Не насеча зь вішні дроў:  

«Надзя, Надзя, ці жывая,  

Ці жывеш у сваякоў?»

Мне калісь сям'ю гадалі,

Як канвоі нас вялі,  

Што я буду жыць з сынамі,  

Чытаць унукам буквары.

Многа цацак падарую,  

Шмат ім казак раскажу:  

I пра «матушку радную»,  

I пра «рускую душу».

Пра калгасы, пра ГУЛАГі,  

Пра сібірскі лес-тайгу,  

Як пісалі без бумагі  

На кары ці на лістку.

Як праз сьцены гаварылі  

I хавалі ў хлеб лісты.  

Калі шмоны у нас рабілі,  

Прысядалі голы мы.

Усё раскажам і напішам,  

Не забудзем успомніць нас,  

Як канвой страляў із вышак,  

I карміў булкай сабак.

Як мы пухлі, галадалі,  

I сядзелі на штрафным,  

Як пасылачкі чакалі,  

I дзяліліся ўсім.

Ўсё раскажам, каб там зналі,  

Як пасылку прадалі.  

Як цамент мы выгружалі,  

Як у карцар нас вялі.

Як стралялі з кулямётаў,  

Танкі па людзях ішлі,  

Як не выйшлі на работу,  

Улад чакалі із Масквы.

Як ты плюнула ў вочы

Там ахоўніку, што лез,

Што вадзіў нас на работу,

Ой, нахабны быў той пёс!

Ўсё баяліся, што стрэліць,  

Але не, бач, знаць, любіў.  

Але як сабаку верыць?

Ён - тут цар і бог адзін.

Дваццаць пяць - нястрашны тэрмін,  

Век ня будзе, ўсё прайдзе!  

Як ёсьць Бог, дык ён паверне,  

І ня здрадзім мы сабе!

I бацькі мяне пачулі

За паўсьвета на зямлі.

У снах бачыла матуля,  

Што дамоў дачка прыйдзе.