Мужчыны прыходзяць, як лічбы ў календары,

І потым ізноў паўтараюцца раз на месяц.

Мужчыны, што бачылі дно

Найглыбейшых бутэлек.

Багі зямныя, нябесныя каралі.

І быццам пацеркі разарваных караляў,

Разьлятаюцца дрыжыкі ад дотыку іхных рук.

На стук іх сэрцаў – адчыняюцца дзьверы.

На гук іх голасу – плывуць караблі.

І вецер ліжа іх твар, што дурны сабака,

І нясецца цягніку наўздагон.

Яны распрануць мяне, быццам саміх сябе,

І будуць трымаць у руках, як саксафон.

І гэтая музыка, музыка, іхныя блюзы,

Ліюцца, як малако з жаночых грудак.

Такіх высокіх нот не адолеюць людзі,

Такіх высокіх нот баяцца багі.

Мужчыны, што вучаць дзяцей дзіцячаму сьмеху,

Мужчыны, што вучаць час не стаяць на месцы,

Мужчыны, што любяць мужчын у туалетах клюбаў,

Мужчыны, што цалавалі рукі самое сьмерці.

Мужчыны, што ніколі мне не павераць,

Which bound me to a chair

Mama their lips fall on me

Like burning planes

They are powerful patient

And when the world crashes

Everyone runs for the shelters

They pause to pluck one my lashes

Mama even not mine

Just anyone’s mama

Come back

Rescue me find me

In this plane wreck.