А зь якога ж падвор’я

Шчасьце з дробнай сьлязой?

Маша, вёска Надвор’е –

Тысяч сем пехатой.

Можа, глянуў бы ўраньні

Хоць праменьчык скупы...

Маша, вёска Каханьне –

Дождж празрысты сьляпы.

Між купчастых сасонак,

Дзе палын і мурог,  –

Да тваіх Навасёлак

Шлях зваротны пралёг.

Рыпнуць стоена дзьверы,

Зіркне кухні абрыў...

Твой глядач у партэры,

Што ён цяміць пра ўзрыў

Скупа выданай ролі

(Уваходзь і жыві!) –

Не на сцэне – на полі

Прынароднай любві.