Сустракаю дваццаць пяць вёснаў

у вірах бурлівай ракі

колькі човен мой не далічыўся

зламаных вёслаў?

я тваіх краналася вуснаў

то маўклівых то гаваркіх

ты датклівы такі

трапяткі і ўзнёслы

ды нялёгка быць птахам

бо патрапіць птах у сіло

і не зможа вярнуцца

працяты нажамі жахаў

ты адрокся ад чыстай красы

беражніцаў чуваць галасы

я адрошчваю валасы

валасоў залатыя ніткі

валасоў залатыя лёскі

я сатку з іх нашыя лёсы