Мне да спадобы маё цела на тваім

Целе. Мне ў навіну лічыць яго сваім.

Такія мускулы і нервы! Усё, бяз слоў,

Мне да спадобы тваё цела, яго праца

І мэтады. І мацаць на сьпіне

Хрыбет, рабрыны, косьці і трымценьне

Той цьвёрдай мяккасьці, якую хціва

Я зацалую зноў і зноў

Суцэльна, і асабліва сёе-тое ў цябе

Мне да спадобы. Скура б’ецца токам,

Як толькі дакра... Нешта, потым

Калі разыдуцца плоці...

Вачэй зярня

Ты да спадобы мне яшчэ.

Бо ты пада мною іншая.