За дзень пехаты прытаміліся ногі,

Вячэрняе сонца над тынам старым...

Ўсьміхаецца дзед, што, на шчасьце, дарогі

Ня ўсе валакуцца ў зманашаны Рым.

I я усьміхаюся ціха, міжволі

(Вядома, вядома ж, сівенькі, ня ўсе!):

Мая ж прывяла мяне ў роднае поле,

На луг, што купаецца ў раньняй расе.

На міг ад вачэй адвяду я далоні

I ўбачу, што ў гэтых раскошных лугох

Пасуцца яшчэ не апошнія коні

I складзены песьні чыесь у стагох.

На міг я адкрыю сабе, што замала

Пражыта ў самотна-зялёным кутку,

Што часта губляла, калі вандравала

Бяз мэты,

               вось гэты лясок і раку.

Я думала, лёсам мне дадзена многа,

I многае, праўда, мне лёс падарыў:

Вось гэтую вечную ў вёску дарогу

I тую бярозку як памяць між ніў.