Над смутным днём, раптоўнай катастрофай

Маіх празрыстых вобразаў і сноў,

Паўстану я,

                    пакуль дыктуе строфы

Маё жыцьцё нанова мне ізноў.

Паўстану я. Няхай зьбівае страта

Слабога і бязьсільнага, а мне

Надзею мець, што хутка прыйдзе сьвята

I жнівень слоў на вецер не сажне.

Яшчэ й зязюля весела кувае

Над тым нядрэмна-сьцішаным сялом.

I сонца промень зыркі дасылае,

Каб спапяліць расстаньняў крыгалом.

I там, дзе лета бабіна на сконе

Бязьлітасна асядзецца на скронь,

Які халодны шквал мяне дагоніць,

Неўтаймаваны, зоймецца агонь?..

Ды ведаю, што позьняю парою,

Калі трывожыць сэрца зарапад,

Пушчанкай непрыручанай, лясною

Я пражыву між радасьцяў і страт.

I, можа быць, зусім невыпадкова

Паўстану я ў сьвятле нязьменных мар

Дзяўчынкай той, якой вядома слова

I невядомы ўвесь яго цяжар.