Ты мяне аберажы

Чуйным часам нечакана.

На высокім рубяжы

Наша сьпеліцца паляна.

Не кранаюць той мурог

Ні бяда яшчэ, ні крыўда.

Маладых лісточкаў крылы

Мякка сьцелюцца да ног.

Лес, нібыта з рукава,

Птушак высыпаў стазвоны.

Я й сама, як мурава,

На зямлі ляжу зялёнай.

Ты крылом мяне накрый

Тумановым за чаротам

Да сьвітальнае зары

I да той, што ўзыдзе потым.