Сянцо каля гумна...

Кашуля-вышыванка...

Прасілася сама

Да чарачкі сьпяванка.

«Ой, жаль, жаль...» –

I п’ецца, і пяецца.

А чарачка – крышталь,

Упусьціш – разаб’ецца.

Што да каго каму!

Вядзе, гудзе бяседа.

Цалуе кум куму,

Кума – свайго суседа.

Вясёлай гаманой

Вясельлейка запіта.

...А чаркі ні адной

На шчасьце не разьбіта.