Я дыханьнем цябе абаўю,

Зьберажы гэты промень, і лета,

I жаноцкую рэўнасьць маю,

За якой – чысьціня на паўсьвету.

Я ня кінуся шчасьця шукаць,

На самоце галубіць патоля.

Буду мудра і сьветла маўчаць,

Як бярозка між чыстага поля.