У белым кіпені сады,

У белым вэлюме маёвым.

Ды не прыйсьці назад туды –

Там толькі роздым вішняковы.

Ды не прыйсьці усьлед за той

Падзеяй, слаба прамільгнуўшай,

Калі зьняверам, як вайной,

Разрабаваны нашы душы.

Ах, не прыйсьці назад туды...

Але нашто? Зь якое мэты

У тыя белыя сады,

У летуценныя гады,

Дзе ні трывогі, ні бяды

Ні за сябе, ні за планэту?..

Ды выбежыць цераз гады

Той вобраз, што ня стаўся словам:

У белым кіпені сады,

Дзяўчынка ў вэлюме маёвым.

Ёй не прамоўлю: «Пачакай,

Перачакай пялёсткаў замець...»

Бо ўпершыню паклікаў май,

Бо і самой прыйшло на памяць,

Што абнавіўся сьвет зь вясной,

Што нездарма сьпяваюць сьцежкі,

Што варта жыць дзеля адной

Маёвай сынавай усьмешкі.