Сустракаемся так рэдка.

Нават сьвяты

Убаку ад нас жывуць, як хутаркі.

Прывязі – прашу –

Шыпшыны мне і мяты,

Гаварок палескі наш негаваркі.

Пашчыруем

Пад нягаснучым сузор’ем

Ціхай песьні,

У прыпеўцы,

У жальбе...

Прывязі мне

Крышку нашага надвор’я,

Што бывае на вясельлі і сяўбе.

Запрашаю...

А самой вось не сядзіцца,

Зь цёмным борам,

З чыстым полем гавару.

П’ю халодную ваду,

Нібы вадзіцу

На зажынках у сьпякотную пару.

Як даўно

Мы разьмінуліся!

                             Ды самі

Носім горкую

I ціхую віну.

...Бачу –

              там ідзеш зялёнымі лугамі

У кашулі

З найтанчэйшага ільну.