Ня воблака, а проста аблачынка

Загадкава плыве над галавой.

Сьмяюся я:

                  вясёлая дзяўчынка,

Як матылёк,

                     ляціць над кладкай той...

Як добра ёй журыцца беспрычынна!

Да твару ёй і лета, і зіма...

Ўсьміхнуся я:

                     яшчэ бяжыць дзяўчынка

Па кладцы той, якой даўно няма.