Маленькі сябра, любы мой!

Тваім сяброўствам я сагрэты...

Сваёю чыстаю душой

Ты зразумеў душу паэты,

 

Мне слоў звычайных не стае,

Каб перадаць мае пачуцьці...

Гляджу на забаўкі твае,

І думка рве гадоў акуцьці.

 

Лістаю дні, гады свае;

І прада мной, бы на экране,

Маё маленства паўстае

І болем сэрца маё раніць.

 

Я шчасьлівейшы быў, як ты,

Ня меў хоць забавак і цацак:

Я мог – дзіцёнак беднаты –

Прыродай роднай забаўляцца.

 

Я піў Радзімы пах лясны

І сьпеў птушыны на сьвітаньні,

А ты, у дні свае вясны, –

Атруту горкую выгнаньня.

 

Таму і думкі ўсе мае,

І сэрца боль мне смуціць,

І слоў звычайных не стае,

Каб перадаць мае пачуцьці.