Ірвёмся ў неабжытае

Адтуль, дзе мы расьлі.

Але вяртае жыта

Дахаты, да зямлі.

Там перапёлка плача,

Агні рабін гараць.

Там крэўная задача –

Пасеяць і сабраць.

Ідзеш у сьвет ажынны,

Прасторны, трапяткі.

I слухаеш: вякі

Калосяцца, як жыта.

Дубовае вядзерца

У Гаўі – для гасьцей.

А кладачка – праз сэрца.

Ідзі па ёй сьмялей!

I ў песьні самавітай

Хоць гук любы вазьмі –

Там голас з жытам зьліты,

А значыць – і зь людзьмі!