Жывём,

            як сьветлай памяці зарок.

Дзе б ні было – у Гродне а ці ў Менску,

З нас кожны мае ціхі свой куток

I ў ціхім тым кутку – па абеліску.

Іх падымаць і ставіць ёсьць каму...

Да помнікаў іду не са сьлязамі.

Калі вы маўчыцё,

                             то ўсё таму,

Што самае галоўнае сказалі!

Мой абеліск!

                     Няпраўда, што мяжа

Гадоў

         нас разьдзяляе вінавата,

Бо я прыходжу не за тым, каб жаль

Аддаць спаўна,

                          а як сястра да брата.

Я ведаю:

              ёсьць час скупы і горкі,

Ёсьць міг,

               калі у подзьвігу сваім

Жывыя ўсё ж зьвяртаюцца да мёртвых

I мёртвыя адказваюць жывым!