Васілёчкі, каханыя кветкі, –

Родных ніваў аздоба-краса!

Вас ці ўбачу на родных палетках,

Я ня знаю напэўна і сам.

 

Мо’ ў далёкай, нязнанай краіне

Дажыву мне прызначаны час;

Ды куды мяне лёс ні закіне,

Буду помніць заўсёды пра вас.

 

Буду сьніць я Радзімы палеткі

І рачулку, дзе йскрыцца жарства,

Васілёчкі, любімыя кветкі, –

Сымбаль вечнай Красы-Хараства.