Зноў…

Адзінота ў лістападзе.

Зноў…

Быццам цень выходжу з дому.

Сноў

Каляровых, летніх, сьветлых акварэль

Час спаліць ў асеньняй праўдзе.

Дзень,

бы стары, пануры, хворы паміраў.

Надыходзіла маўклівая імгла.

У соты раз на біс мне вецер нагадаў

На тое што

Адзінота ў лістападзе

Завітала ў мой дом.

І адзінота ў лістападзе

Завітала ў мой дом.

Я…

Я рыхтую свой апошні крок у ноль,

І ня веру, што знаёмы гэты боль

Тым, чые вочы, нібы лужы,

Тым, чые душы, нібы сьмецьце…

О, ім сьмешна ў лістападзе…  

І адзінота ў лістападзе

Завітала ў мой дом.

І адзінота ў лістападзе

Завітала ў мой дом.