Мой дух, узьвіўшыся ў прасторы,

Да сонца, зораў і плянэт,

Глядзіць з вышынь на Божы сьвет –

Істужкі рэк, грамады гораў.

 

І бачаць ён: як прывід-змора,

Блукае ў цемры зь веку ў век

Сварлівы, злосны чалавек –

Каваль жыцьця і дойлід гора.

 

Яму насустрач – яркі промень

Сьвідруе цемру, крышыць, ломіць,

Бы крохкае й сухое лісьце.

 

Шточас імклівей ды іскрысьцей

Ідзе магутным ледаломам

Жаданае вякамі Прыйсьце.