Мне ўжо столькі,

што перастала

вёсны, зімы свае лічыць,

навучылася годы - нягоды

я каханнем тваім лячыць.

На дні доўгія - раны - маршчыны -  

сыпні ўсмешак сваіх цяпло,

і загояцца раны тыя.

Лёгка, хораша.

Усё сышло.