І мы як дрэвы:

блізка і далёка.

У вочы твае, мілы, загляну.

Зноў сіл не хопіць,

ведаю, не хопіць

аддаць табе надзеі цеплыню.

І рукі, як галінкі, трэпле вецер,

мае надзеі зноў знішчае, топіць.

Вачыма гладзіш мае косы - вецце

з балючага асенняга агню.

Зноў сіл не хопіць,

ведаю, не хопіць

закрэсліць паміж намі цішыню.