Сьвіньня, наеўшыся пад дубам жалудзей

Заснула смагла, пачасалася

I так, як іншы меж людзей,

Лычом карэньняў дакапалася.

      Рве карэньне, капае ямы...

      «Што робіш? – з дуба сокал кажа.

      Гэтак зглуміш і дуб самы,

      Як падкапаеш – ссохне, ляжа!»

«Дык што, няхай хоць згіне,

Абы мне жалудоў пад'есьці,

Іх надта любяць сьвіньне», –

Зарухкала сьвіньня урэшце.

      Дуб сокалу так гамане:

      «Сьвіньня сьвіньнёй і заўсягды;

      Яна ня відзе, што на мне

      Гадуюцца ей жалуды!»